มารยาทในการขอดุอาอฺ

ความสำคัญของมารยาท : มารยาทไม่ใช่เงื่อนไขชี้ขาดแต่เป็นสิ่งที่ควรปฏิบัติทุกครั้ง เพื่อแสดงความตั้งใจและป้องกันไม่ให้กลายเป็นอุปสรรคขัดขวางการตอบรับดุอาอฺ การไม่รีบร้อนและไม่หมดหวัง : ไม่ควรใจร้อนตัดพ้อว่าขอแล้วไม่ได้รับจนทิ้งการวิงวอน เพราะอัลลอฮฺจะทรงตอบรับตราบใดที่บ่าวไม่เร่งรีบ การละเว้นสิ่งที่เป็นบาปและการตัดญาติ : อัลลอฮฺจะไม่ทรงตอบรับดุอาอฺที่ขอในสิ่งที่เป็นความผิดบาป ผิดหลักการศาสนา หรือการตัดความสัมพันธ์เครือญาติ การมีใจจดจ่อและมีสมาธิ (ฮุฎูรุลก็อลบ์) : ต้องรวมสมาธิให้ใจอยู่กับการวิงวอนต่อพระองค์ โดยอัลลอฮฺจะไม่ทรงตอบรับดุอาอฺจากหัวใจที่เผลอเรอและลอยไปเรื่องอื่น ความหนักแน่นเด็ดขาดและความมั่นใจ : ต้องขอด้วยความเชื่อมั่นว่าพระองค์จะตอบรับ และห้ามขอแบบผูกเงื่อนไข เช่น "แล้วแต่พระองค์จะประสงค์" หรือกล่าวอินชาอัลลอฮฺในการขอ การตะวักกุลควบคู่กับการลงมือทำ : การมอบหมายต้องทำควบคู่กับการขวนขวายปัจจัย เหมือนดังนกที่ต้องบินออกจากรังไปแสวงหาอาหาร การตรวจสอบปัจจัยยังชีพให้บริสุทธิ์ : ต้องสำรวจตนเองให้อาหาร เครื่องดื่ม เสื้อผ้า และรายได้ปลอดจากสิ่งฮะรอม เพราะสิ่งต้องห้ามเป็นสาเหตุสำคัญที่ทำให้ดุอาอฺไม่ถูกตอบรับ ความนอบน้อมถ่อมตน (คุชูอฺ) : วิงวอนด้วยความรู้สึกต่ำต้อย ยากจน และต้องการพระองค์อย่างแท้จริง ไม่ขอด้วยท่าทีเย่อหยิ่ง ไม่เดือดร้อน หรือทำเป็นเพียงพิธีกรรม ท่วงท่า การยกมือ และการผินหน้า : ผินหน้าสู่กิบลัต ยกมือระดับอกหรือตามแบบฉบับท่านนบี พร้อมก้มศีรษะมองที่มือด้วยความสำรวม โดยไม่เงยหน้ามองฟ้าหรือทำท่าทางไม่เหมาะสม การเริ่มและลงท้ายดุอาอฺ : ควรเริ่มด้วยการสรรเสริญอัลลอฮฺ ซอละวาตแด่ท่านนบี ขออภัยโทษ (เตาบัต) และจบลงด้วยการสรรเสริญและซอละวาตเช่นเดียวกัน การขออย่างละเอียดและวิงวอนซ้ำๆ : อัลลอฮฺทรงรักการที่บ่าวขอบ่อยๆ พร่ำวอนอย่างมีความสุข และแจกแจงรายละเอียดความต้องการโดยไม่รวบรัดตัดตอน การหมั่นขอดุอาอฺในยามสุขสบาย : ขยันวิงวอนและสร้างความผูกพันกับพระองค์ในเวลาปกติ เพื่อที่อัลลอฮฺจะทรงตอบรับและช่วยเหลือในยามที่ประสบวิกฤต เชคริฎอ อะหมัด สมะดี 1/4/55