der ya Sinema Kulübü ile Kız Kardeşler

Send us Fan Mail Sinema kulübümüzün 34’üncü buluşmasında, yönetmenliğini Emin Alper’in yaptığı, başrollerinde Cemre Ebüzziya, Ece Yüksel, Helin Kandemir ve Kayhan Açıkgöz’ün oynadığı 2019 yapımı Kız Kardeşler adlı filmi konuştuk. Film, seksenli yıllarda İç Anadolu’da, dağların arasına sıkışmış ıssız bir köyde geçiyor. Annelerini kaybeden Reyhan, Nurhan ve Havva, babaları tarafından kasabaya, varlıklı ailelerin yanına besleme olarak gönderiliyor. Ama her biri bir sebeple köye geri dönüyor. Berlin Film Festivali’nde Altın Ayı için yarışan film, İstanbul Film Festivali’nde de en iyi film ödülünü aldı. Filmi, görüntüleri, oyunculukları beğendik ama hepimizin içine de oturdu biraz. Bir yandan 80’ler nostaljisi ama daha çok da köy hayatının vahşi güzelliğine karşın çaresizliklerin etkisiydi. Anadolu’yu konu edinen filmlerden tanıdık temalar bir araya gelmiş ama film yapay hissettirmedi. Bu topraklarda yaşanmış ve hâlâ yaşanan hikâyeleri sahici bir dille anlatıyor. Filmin ve tartışmamızın merkezinde beslemelik adeti vardı. Kimimizin çocukluğunda duyup unuttuğu bu kavram, filmde beklenmedik bir yüzle karşımıza çıktı. İşin çarpıcı tarafı kız kardeşler besleme olmamak için değil, besleme olabilmek için birbirleriyle yarışıyor. Çünkü köyden çıkmanın başka bir yolu görünmüyor. Görkemli dağ manzaralarının, oradaki çaresizliği hem büyüttüğünü hem de daha görünür kıldığını konuştuk. Her ne kadar ataerkil bir toplumun izleri net okunsa da; kızlarını ölen annelerine verdiği söze sadık kalmak için besleme olarak vermeye çalışan, onlar için en iyisinin bu olduğuna inanan babayı pek suçlu bulmadık. Bir diğer erkek karakter Veysel’in de yarım akıllı diye hor görülmesine rağmen, o çaresizlikten çıkış arayan biri olduğunu düşündük. Asıl kadın karakterlerin erkeklerden çok daha güçlü olduğu konusunda hemfikirdik. Film yaşanan onca trajediye rağmen hayatın devam ettiğini gösteriyor ve birçok sorunun da yanıtını vermeden bırakıyor. Bu naif son da bana iyi geldi, trajediyi bir ölçüde hafifletti belki. Bu beslemelik kurumu Osmanlı’dan bu yana azalarak devam etse de temel sorun yoksulluk ve kırsalda hayatın sürdürülemez olması bence. Yoksulluk dünya üzerinde azalmıyor, hatta gelir dağılımı bozulmaya devam ediyor. Beni en çok düşündüren de yoksullukla insanın değerini karıştırmamız. İnsanın değerini sahip olduğu servete bağladığımız sürece bu acılar yok olmayacak ve bu gidişle galiba dünyayı gerçekten garipler yakacak. Bu bölümde görüşlerine yer verebildiğim arkadaşlarım sırasıyla (02:52) Ebru Başaran, (04:30) Zehra, (05:52) Ebru Vural, (10:10) Meral Kuzu, (16:18) Mete Yurtsever, (18:06) Ebru Vural. Support the show