आलस्यं हि....

सप्त भ्रातरः । सर्वेऽपि अलसाः । कदाचित् पायसं निर्मितवन्तः । अन्ते ज्ञातं यत् गृहे शर्करा नास्ति इति । इदानीं विपणिं गत्वा शर्करां कः अनयति इति विवादः । कश्चन एकम् उपायं असूचयत् ' सर्वे स्थालिकां पायसेन पूरयामः, मौनेन उपविशामः । अस्मासु यः आदौ वदिष्यति सः एव गत्वा शर्कराम् आनेष्यति'। घण्टां यावत् सर्वे मौनेन उपविष्टवन्तः । तावता शुनकाः आगत्य विद्यमानं पायसं सर्वम् खादितवन्तः । अन्ते पित्रा आगत्य एते तर्जिताः । तदारभ्यः सर्वे आलस्यं परित्यज्य परिश्रमेण कार्यं कृतवन्तः । (“केन्द्रीयसंस्कृतविश्वविद्यालयस्य अष्टादशीयोजनान्तर्गततया एतासां कथानां ध्वनिप्रक्षेपणं क्रियते”) The seven brothers were all lazy. One day they prepared sweet porridge, but discovered there was no sugar at home. They argued over who should go to the market. Finally, they decided: each would fill a bowl with porridge and sit silently; whoever spoke first must fetch the sugar. For hours they sat in silence. Meanwhile, dogs came and ate all the porridge. When their father arrived, he scolded them. From that day, the brothers abandoned laziness and worked diligently.