चत्वारः प्रश्नाः

मणिपुरनगरे मणिवल्लभः शासनं करोति स्म । सः धार्मिकः नीतिमान् बुद्धिमान् च । परन्तु महान् गर्विष्ठः अपि । कदाचित् महाराजं द्रष्टुम् आगतः कश्चन कविः वदति यत् पार्वतीपुरे ग्रामे सर्वे अतीव आरोग्यशालिनः बुद्धिमन्तश्च इति । कवेः वचनस्य परीक्षां कर्तुं राजा गच्छति । एक मेषपालः मिलति । तं चतुरः प्रश्नान् पृच्छति महाराजः । तस्य उत्तराणि श्रुत्वा महाराजः लज्जाम् अनुभूतवान् । तस्य गर्वः अपगतः । मदपेक्षया बुद्धिमन्तः अन्येऽपि सन्ति लोके इति सः अङ्गीकृतवान् । (“केन्द्रीयसंस्कृतविश्वविद्यालयस्य अष्टादशीयोजनान्तर्गततया एतासां कथानां ध्वनिप्रक्षेपणं क्रियते”) In Manipur city, King Manivallabha ruled. He was religious, just, and wise, but very proud. One day a poet told him that in the village of Parvatipur all people were healthy and intelligent. To test this, the king went there and met a shepherd. The king asked him clever questions, and the shepherd’s answers humbled him. The king’s pride vanished, and he admitted that others too can be wiser than himself.